می توانستم جشم بدوزم به افق و لذت ببرم از بازی شیطنت آمیز پسرکی دور زمین چمن میدوید و بی خیال شوم.
می توانستم هی به انگشت جوهری ام نگاه نکنم و هی قکر نکنم که سهمی داشته ام از دموکراسی
می توانستم از قدم زدن لذت ببرم و خوشخال باشم که در هوای دموکرات کشورت قدم می زنم.
می توانستم عکس بگیرم از این همه زیبایی ات و بفرستم برای دوستانم که هی می گویند عکس بفرست .
ای پارک بزرگ حتما خیلی ها با دلی پر تر از دل من آمده اند پیش تو می دانم دیگر هر بار که بیایم در تو قدم بزنم هر بار که روی نیمکت تو بنشینم یادم می اید که یک روز برای دموکراسی کشوری که دوستش دارم روی نیمکت های آنجا نشستم و حرف زدم و به ایرانی بودنم افتخار کردم.
حالا خسته ام خسته تر از انکه دیگر حرفی داشته باشم .
خوش باشی با مردمی که حالا دیگر سالهای جنگیدنشان تمام شده و دارند از تو و سبزی هایت و نیمکت های چوبی ات لذت میبرند.
 

                                                                                                                   مسعود بهنود

پی نوشت :

همه جا اینترنت است .

چه چیزی باید می گفتم ؟اصلا چه چیزی می توانستم بگویم ؟دست هایم یخ کرد مثل وقت هایی که ناراحت می شوم .دلم می خواست می نشستم روی زمین و دلم می خواست که اشتباه خوانده باشم .
اما کمتر پیش می آید که واقعیت ها اشتباه خوانده شوند .
می خواهد از همسرش جدا شود .خوب می خواهدبشود چه کنم ؟چه می توانم بکنم ؟مگر در زندگی اش چقدر بوده ام چقدر می دانم. مگر اصلا ما چقدر فرصت داشته ایم که با هم باشیم .حالا چه بگویم ؟بگویم که نه شوهرت مرد خوبی است .یا فکر بچه ها را بکن .یا هر مزخرف دیگری که می شود اینطور وقت ها گفت ؟
که او هم توی دلش بگوید به تو چه اصلا مگر تو چه می دانی. که راست هم می گوید و آن به تو چه کاملا حقم است .
اصلا مگر جدا شدن محصول زندگی کردن نیست .مگر به همه نمی گویم  هرکس در زندگی خودش زندگی می کند .
خودش می داند .دو تا بچه هم ...خوب خودشان بهتر از من می دانند .اصلا حق مسلمشان است که هر کاری که می خواهند با این پیوند زناشویی اشان بکنند .
فقط...فقط نمی دانم که این دست هایم چرا گرم نمی شود .نمی دانم که چرا هر چه آب دهانم را قورت می دهم این گلوله ای که در آن گیر کرده پائین نمی رود .
به من مربوط نیست .فقط نمی دانم چرا دلتنگم .دلتنگ خانواده ای که دوستشان داشتم و حالا انگار دیگر نیست .

حالا که چی ؟این را باید بعضی وقت ها به خودم بگویم .حالا که چی ؟