به روزنامه زیر دستم نگاه کرد و گفت تیتر خوبی است .گفتم مطلبش هم خوب است .گفت می دانید شوهرش برایش می نویسد ؟
گفتم از کجا می دانی ؟شنیده بود.دلم می خواست به او بگویم که مدت هاست با شوهرش اختلاف دارد .
نه .می خواهم یکبار هم که شده خودم را سانسور نکنم .دلم می خواست بهش بگویم خفه شو و با این همه اطلاعات ناقص و احمقانه ات راجع به تمام آدم هایی که فقط اسمشان را شنیده ای اظهار نظر نکن .
دلم می خواهد بگویم خفه شو به او .به راننده ای که پشت سر من بوق میزند و انتظار دارد که من بروم روی ماشین جلویی لابد .به کسی که سرش را می گیرد بالا و می گوید تو این حرف را گفته ای لابد که دیگران شنیده اند ! به مسوول بازرسی فرودگاه که می گوید شما حق نداشتید بیشتر از 80 دلار خرید کنید .به نگهبان دم در که بعد از چهار ماه هنوز از من می پرسد اینجا کار می کنید ؟
به منشی دفتر وکالتی که می گوید وقت ندارم توضیحات شما را گوش کنم .به منشی دکتری  که به من می گوید این مشکل خودتان است یک ساعت در مطب معطل هستید و نوبتتان نمی شود و...
دیگر دلم نمی خواهد بگویم مسوول شما کیست دیگر دلم نمی خواهدبرای ادم ها توضیح بدهم و با گفتگو سعی کنم چیزهایی را حل کنم .فقط دلم می خواهد بگویم :خفه شو .همین

پی نوشت :
دنیای واقعی دنیای زمین خوردن و بلند شدن است .