وقتی نشستم پشت فرمان ماشین ساعت یک و نیم بود .این ساعت روز اتوبان ها خلوت است آنقدر که تا انتهای اتوبان بابایی بیشتر از ده دقیقه طول نمی کشد .
این ساعت روز وسط هفته در خانه هیچ کس نیست .
خانه خالی است .تاریک و خالی .عجله داشتم برگردم .دستم را دراز نکردم تا لباس های آویزان روی صندلی را به اتاق ببرم .خرده های نان از صبحانه هنوز روی اپن پخش بود .عجله داشتم که از توی کمد سفید لباس صورتی و شلوار جین نوتری را با یک ژاکت طوسی  بردارم و دوباره سوار ماشین بشوم و برگردم .
کنار دیواری ایستادم  به میله وصل بخاری گازی اش یک حلقه گل سفید آویزان است. همانجا نشستم و حس کردم حضورم این ساعت این روز در خانه چقدر غریب است .
صدای زن همسایه می آمد که با کسی حرف میزند .
نور کمرنگی از زیر پرده روی کف سرامیکی می تابید .من و کیف کرمم و شتاب رفتنم غریبه بود برای خانه .

۱)سه روز در هفته ماشین ندارم به مدد طرح زوج و فرد که حالا با سختگیری هرچه بیشتر پیگیری می شود و این یعنی اینکه مسافت خانه تا روزنامه را می توانم به آدم های خیابان نگاه کنم .و این جالب است .
۲)غزه در خاک و خون است و من ربطش را به دعای فرج خواندن در فرودگاه مهر آباد نمی دانم و ربطش را به آتش زدن این طرف شهر و دلم می سوزد برای آن همه کودک نازنینی که بی جان در آغوش مادرانشان افتاده اند .
۳)در حال استعفا دادن هستم و دلم نمی خواهد دیگر کار مطبوعاتی بکنم .
۴)یک جای خوب توی خانه امان پیدا کرده ام که می شود روی مبل نشست و لب تاپ را گذاشت روی میز وکار کرد و چایی خورد .خیلی کیف می دهد اگر که موسیقی هم گوش بدهی .
۵)شاید خبرهای دیگری هم در راه باشد .
اگر بی مزه بود تقصیر من نیست .زندگی اجتماعی که می توانم خبرهایش را بنویسم بی مزه است .

پی نوشت :
این روزها همدردی می کنم با هرکسی که سر و کارش با کارهای اداری است .