اگر دیدی یک بچه کوچک که یک بسته بزرگ دستش است خورد زمین به طرفش نرو که کمکش کنی .آن زنی که چند متر جلوتر ایستاده و نگاهش می کند مادرش است که منتظر است او خودش بلند شود و دلش نمی خواهد کسی به او کمک کند .
این اولین درس من از زندگی یک روزه ام در اینجاست .دیدن کودکانی که باید اگر زمین می خورند خودشان بلند شوند و گریه کردن فایده ای به حالشان ندارد .
 ساختمان های یک طبقه آجری با در چوبی که به گمانم دویست سیصد ساله هستند و آدم ها در آن زتدگی می کنند  تا الان زیباترین تصویری است که دیده ام .
و آفتاب چنان تابناک است که حضور باران را باور نمی کنی .
بالاخره رسیدم .اینجا سرزمین دیگری است .
 

پی نوشت :

همه جا اینترنت است .